Dzieci w tym wieku zdają sobie sprawę z istnienia różnych języków, np. kiedy mówią: „mój tata ma książki po nie naszym języku”. Wiele jest wszelkiego rodzaju pytań o zjawiska z otaczającego świata, np. o pochodzenie tramwajów. Czterolatek rozumie już żarty, metafory, potrafi odróżnić niektóre kłamstwa od prawdy, a także jest w stanie opisać świat wewnętrzny bohaterów. Dziecko potrafi odróżniać realne zdarzenia od własnych (lub innych osób) przekonań na temat tych zdarzeń.

By w pełni pojąć ten świat, dzieci muszą zrozumieć, że w każdym z nas tkwi inna natura i wiedzieć, że nie wszyscy czujemy tak samo, jak dziecko. I znów wiele wskazuje na to, że przedszkolaki są już do tego zdolne. Ludzie, którzy przeprowadzali badania rozmawiali z czterolatkami na temat codziennych źródeł szczęścia, gniewu, smutku i lęku u nich samych, u kolegów u ich mam. Wyjaśnienia, jakich dzieci udzielały były nie tylko spójne i przekonujące, ale także różniły się w zależności od tożsamości „obmawianej” osoby. Na przykład na pytanie o źródło szczęścia matki wymieniały „filiżanka herbaty” , „dobry sen – moja mama nigdy dobrze nie śpi, więc byłaby szczęśliwa” i „perfumy, mama uwielbia perfumy”. Różniły się one znacznie od źródeł wspominanych przy okazji omawiania własnego szczęścia. I mimo że gdy mówiły o sobie i przyjaciołach, ich opinie były podobne, dość wyraźnie zaznaczały, że każdy powinien być rozpatrywany odrębnie. Zatem, emocje były wyjaśniane w kategoriach potrzeb i wymagań jednej osoby, a nie tylko jako uogólnienie własnych doświadczeń dziecka.